بر اساس گزارش بلومبرگ، بانک مرکزی چین طی ماه‌های اخیر موجودی طلای فیزیکی خود در هنگ‌کنگ را افزایش داده و این روند، بخشی از تغییر بلندمدت پکن برای کاهش وابستگی به لندن به‌عنوان مرکز اصلی تسویه طلاست. هم‌زمان، چین در تلاش است زیرساخت مالی جدیدی برای معاملات طلا در آسیا ایجاد کند.

چین در ژوئن ۲۰۲۶ حدود ۱۴.۹۳ تن طلا خریداری کرد که بزرگ‌ترین خرید ماهانه این کشور از اکتبر ۲۰۲۳ محسوب می‌شود. با این خرید، ذخایر رسمی طلای چین در پایان ژوئن به ۲,۳۴۶ تن رسید و روند خرید این کشور برای بیستمین ماه متوالی ادامه پیدا کرد.

در حالی که لندن بیش از یک قرن یکی از مهم‌ترین مراکز قیمت‌گذاری و تسویه طلا بوده، هنگ‌کنگ در ۷ ژوئیه فعالیت آزمایشی شرکت تسویه مرکزی فلزات گران‌بها (PMCC) را آغاز کرد. این زیرساخت مستقیماً به بورس طلای شانگهای متصل است و معاملات طلای فیزیکی تخصیص‌یافته را با تسویه T+۱ انجام می‌دهد.

چرا چین طلا را از لندن به هنگ‌کنگ منتقل می‌کند؟

بازار طلای لندن عمدتاً بر پایه حساب‌های غیرتخصیصی (Unallocated) فعالیت می‌کند. در این ساختار، سرمایه‌گذار مالک شمش مشخصی نیست و طلا در قالب یک موجودی مشترک نگهداری می‌شود؛ موجودی‌ای که بانک‌ها می‌توانند از آن برای وام‌دهی، پوشش ریسک و تأمین مالی استفاده کنند.

در مقابل، زیرساخت جدید هنگ‌کنگ بر تسویه فیزیکی و تحویل واقعی طلا تمرکز دارد و مستقیماً به بورس طلای شانگهای متصل است. انتقال بخشی از ذخایر چین به هنگ‌کنگ به پکن اجازه می‌دهد وابستگی کمتری به زیرساخت‌های مالی غرب داشته باشد و سهم بیشتری از معاملات و تسویه فیزیکی طلا را در آسیا متمرکز کند.

این جابه‌جایی در عین حال می‌تواند به تقویت نقدینگی بازار هنگ‌کنگ کمک کند. هرچه حجم بیشتری از طلای فیزیکی به این مرکز منتقل شود، عمق بازار افزایش می‌یابد و هنگ‌کنگ می‌تواند نقش پررنگ‌تری در معاملات و قیمت‌گذاری طلا در آسیا پیدا کند.

از طرف دیگر، خروج طلا از لندن حجم فلز در دسترس برای وام‌دهی و تأمین مالی در این بازار را کاهش می‌دهد. اگر این روند ادامه پیدا کند، در بلندمدت می‌تواند بر نرخ‌های تأمین مالی و حتی فاصله قیمت میان بازار لندن و بازار فیزیکی آسیا اثر بگذارد.

در مجموع، این تصمیم فقط به محل نگهداری ذخایر مربوط نمی‌شود؛ چین در حال تقویت زیرساختی است که کنترل بیشتری بر ذخایر فیزیکی، تسویه معاملات و جریان طلای خود در اختیارش قرار می‌دهد.

طلا؛ دارایی خارج از سیستم اعتباری

بانک‌های مرکزی یکی از دلایل اصلی نگهداری طلا را استقلال آن از سیستم اعتباری می‌دانند. برخلاف بسیاری از دارایی‌های ذخیره، طلا تعهد مالی دولت دیگری محسوب نمی‌شود و از این منظر در برابر مسدود شدن، تحریم یا کاهش ارزش ناشی از سیاست‌های پولی سایر کشورها مصون‌تر است.

بانک‌های مرکزی جهان در سال‌های ۲۰۲۲، ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ هر سال بیش از هزار تن طلا خریداری کردند. طبق آمار شورای جهانی طلا، این رقم تنها در سه‌ماهه دوم ۲۰۲۶ به ۲۸۸.۹ تن رسید که قوی‌ترین عملکرد سه‌ماهه دوم ثبت‌شده تاکنون بود.

در زمان انتشار گزارش، قیمت طلا حدود ۴,۳۲۸ دلار در هر اونس بود و همچنان بر اساس معیار قیمتی لندن تعیین می‌شد. با افزایش حجم تسویه در هنگ‌کنگ و انتقال بیشتر طلای فیزیکی به آسیا، فاصله میان قیمت بازار لندن و بازار فیزیکی هنگ‌کنگ می‌تواند به یکی از شاخص‌های مهم بازار طلا تبدیل شود.