ساعت 24 - یک اقتصاددان ایرانی که در سال‌های گذشته درباره متغیرهای کلان و اقتصاد سیاسی پیش‌بینی‌هایی کرده بود این روزها بازهم پیش‌بینی کرده نرخ تورم امسال رکورد تاریخ تورم در ایران را پشت سرمی‌گذارد. او در گفت‌وگو با نگارنده در سال۱۳۹۰ پیش‌بینی کرده بود نرخ رشد اقتصادی منفی خواهد شد که چنین شد و در دوسال پایانی دولت احمدی‌نژاد رشد تولید ناخالص داخلی روی هم ۸ درصد منفی شد. د.

این اقتصاددان بار دیگر در سال۱۳۹۸ گفت: نرخ تورم کشور از میانگین ۲۵درصد در تاریخ پیش از تحریم ترامپ به میانگین ۴۵درصد می‌رسد و پافشاری کرد دوره تحریم‌های دونالد ترامپ طولانی‌تر خواهد شد.

این اقتصاددان نامدار ایرانی این روزها با اندوه و خشم می‌گوید که نرخ تورم۱۴۰۵ در تاریخ این سرزمین به دلیل رکورد تاریخی در ذهن‌ها می‌ماند. وی چند روز پیش نیز با یادآوری آمارهای ارایه‌شده رسمی شماری از متغیرها به‌ویژه اشتغال به مقام‌های کشور هشدار داده بود.

حالا باید چگونه درباره آمارهای ناامیدکننده اقتصادی کشور نوشت و هشدار داد این وضعیت شهروندان و کشور را در لبه سرازیری با شیب تند قرار داده است و فراموش کردن این وضعیت و چسبیدن به مسائل دیگر، ایرانیان را به دره می‌فرستد؟

برای نشان دادن این روزگار سخت نباید راه دور رفت و به این بسنده کنیم که همین آمارهای رسمی را زیر نگاه تیز بنشانیم. نرخ تورم شتابان، نرخ رشد تولید ناخالص داخلی منفی، تجارت خارجی کوچک‌شده، نرخ سرمایه‌گذاری پس‌رونده، نرخ بیکاری فزاینده به ویژه نرخ بیکاری جوانان و زنان، رشد نرخ فقر در کشور و…همه و همه ناامیدکننده‌اند.

با این همه اما شهروندان ایرانی به هردلیل با اداره‌کنندگان کشور مدارا کرده و به جای سختگیری به حکومت به خودشان و به فرزندان و به آینده خودشان سختگیری می‌کنند. شهروندان به هردلیل سفره‌های خود را کوچک کرده و از سفر و تفریح و حتی آموزش و بهداشت خود کاسته‌اند به این امید که روزگارشان به روشنی گرایش پیدا کند.

بدترین رخداد در این روزها اما این است که گروهی به شهروندان علاقمند به اقتصاد سیاسی وکسانی که از ادامه این وضعیت هراس دارند فشار می‌آورند که نباید بترسید و نباید با شفاف‌سازی مردم را بترسانید.

توگویی اگر آگاهان به وضعیت ناجور اقتصادی دهان بسته و قلم در غلاف کنند شهروندان از این روزهای سخت آگاه نخواهند شد. آنچه بر زبان و قلم دلسوزان به میهن و مردم جاری می‌شود برخاسته از رنجی است که بر مردم وارد می‌شود و بازتاب همین دردهاست نه اینکه پدیدآورنده دردها باشند.

ترسیدن همیشه ویژگی نکوهش‌شده نیست و باید از کسانی که در زبان و نوشته یا در ژرفای وجودی خویش ترس را دور می‌اندازند و نگرانی دلسوزان را سرزنش می‌کنند ترسید چون نترسیدن همیشه با شهامت یکی نیست. باید از این روزهای سخت ترس داشت تا بشود چاره‌ای اندیشید و کشور را به حالت عادی بازگرداند. به درازا کشیدن این روزهای سخت را نباید عادی جلوه داد.