با کاهش قیمت نفت و افت درآمدهای حاصل از صادرات نفت و گاز، بسیاری از اقتصادهای نفتی با چالش‌هایی در مدیریت بازار ارز خود مواجه شدند. مرور شاخص‌های اقتصادی 16 کشور نفتی طی سال‌های اخیر نشان می‌دهد، برای عمده این کشورها در مواجهه با کاهش قیمت نفت دو اتفاق رخ داده است؛ یا پول ملی آنها در برابر دلار به شدت تضعیف شده یا کشورهایی که دارای نرخ برابری ثابت با دلار هستند ناچار به حراج بخش زیادی از منابع عظیم ارزی برای حفظ نرخ برابری شده‌اند.
البته این معضل خاص اقتصادهای نفتی نبوده و به‌دلیل همبستگی معنادار بین قیمت نفت و برخی از دیگر کالاهای صنعتی، نزول نفت با سرایت به دیگر بازارها موجب کاهش درآمدهای ارزی برخی دیگر از کشورهای وابسته به صادرات کالایی و چالش ارزی برای آنان نیز شده است.
از بین کشورهای نفتی، روسیه با حدود 90درصد افزایش نرخ ارز و ونزوئلا با حدود 800 درصد شوک ارزی (در بازار غیررسمی)، بحرانی‌ترین کشورها به شمار می‌روند. در این بین، ایران که پیش از ریزش قیمت نفت به دلیل تحریم‌های بین‌المللی با تنگنای ارزی مواجه شده بود، یکی از معدود کشورهایی بود که توانست با مدیریت بازار ارز، مسیر نسبتا کم‌ نوسانی را در بین کشورهای صادرکننده نفت طی کند.
 سرمایه‌گذاران در اقتصادهای نوظهور و کشورهای در حال توسعه با مشاهده افت قیمت‌های نفت به شدت واکنش نشان می‌دهند و غالبا با شوک قیمت‌های نفت میزان سرمایه‌گذاری در بازار این کشورها نیز کاهش می‌یابد. این واقعیت برای کشورهایی مانند کره‌جنوبی که اقتصاد آن چندان به تولید نفت وابسته نیست همچنان صادق است. این مساله در کنار شوک عرضه منابع ارزی به کشورهای نفتی در اثر کاهش قیمت‌های نفتی باعث افت شدیدتر در ارزش‌گذاری پول‌های ملی می‌شود.
از سال 2000 تاکنون 17 دوره مشاهده شده است که در آن در یک بازه 3 ماهه قیمت نفت تا 20 درصد کاهش داشته است. تحقیقات نشان داده‌اند که ارزش پول ملی اقتصادهای نوظهور طی این دوره‌ها، البته به جز چین، کاهش یافته‌اند و این حقیقت حتی درباره کشورهایی که به‌طور خالص واردکننده نفت هستند نیز صادق است مانند ترکیه، هند، اندونزی، سنگاپور، آفریقای جنوبی و کره‌جنوبی. طی 15 دوره اول کاهش قیمت نفت، به‌طور متوسط، نرخ ارز این کشورها 2.8درصد کاهش داشت.
منبع: دنیای اقتصاد