اوپک در تلاش برای تکمیل ماموریت خود در مدیریت بازار است، این موضوع باعث شده تا قیمت معیار جهانی برنت به پایین‌ترین سطح شش سال اخیر خود برسد. به نظر می‌رسد برای علی النعیمی،‌ قدرتمندترین وزیر نفت گروه، تاریخ در حال تکرار خود است.
به گزارش اقتصادنیوز به نقل از بلومبرگ، شباهت‌های بسیاری بین موقعیت کنونی اوپک و موقعیت این گروه بین سال‌های 1997 تا 1999 وجود دارد؛ زمانی که گروه کنترل بازار نفت را با نفت کمتر از 10 دلاری از دست داده بود. در حالی که سرمایه‌گذاران نگران این هستند که بازار رفتاری مشابه را تکرار کند، باید به یاد بیاوریم زمانی را که اوپک از این بحران خارج شده و شاهد نفت 150 دلاری بود. اگر این مشابهت‌ها مجددا اتفاق بیفتد، نفت صعودی وحشتناک خواهد داشت.

تقویت تولید اعضای بزرگ اوپک 
نزدیک به دو دهه قبل، ونزوئلا با جهش بزرگی در تولید نفت خود مواجه شد؛ به طوری که سطح تولید روزانه 2.2 میلیون بشکه‌ای این کشور در سال 1992 به 3.5 میلیون بشکه در روز در سال 1998 افزایش یافت. عربستان سعودی در پاسخ به این عمل تولید خود را افزایش داد و کل بازار را در اختیار خود گرفت. در حال حاضر نیز عربستان در تولید قانون‌شکنی کرده -با رکورد تولید 10.6 میلیون بشکه در روز- در حالی که ایران درنظر دارد تولید روزانه خود را در سال آینده میلادی و بعد از لغو تحریم‌ها بیش از یک میلیون بشکه در روز افزایش دهد.
رکود در آسیا
هنگامی که اوپک سطح تولید خود را در سال 1997 بالا برد، آسیا با رکود شدید اقتصادی دست و پنجه نرم می‌کرد. افت ارزش بات (واحد پولی تایلند) در آن سال منجر به سرایت بحران مالی به اندونزی، مالزی،‌ فیلیپین و سنگاپور شد. بر اساس آمار صندوق بین‌المللی پول، تولید ناخالص داخلی گروه در سال 1998 در حدود 8.3 درصد کاهش یافت که در مقایسه با میانگین رشد 7.5 درصدی دهه قبل از آن، به شدت پایین‌تر بود. در حالی که در عصر حاضر آسیا در حال فروپاشی نیست، چین کندترین توسعه اقتصادی 25 سال اخیر خود را تجربه می‌کند.
 
ارتباط اندونزیایی
در سال 1997، اوپک در نشست خود در پایتخت اندونزی تصمیم گرفت تا سهمیه تولید خود همزمان با آغاز بحران اقتصادی آسیا افزایش دهد. این موضوع باعث افت قیمت نفت به سطح 10 دلار شده بود. وزیران نفت بازنشسته هنوز هم از آن تصمیم به عنوان «روح جاکارتا» یاد می‌کنند. اندونزی بعد از تعلیق عضویتش در سال 2009 هفته گذشته مجددا به مرکز اوپک بازگشته است.
ال‌نینو
افت شدید قیمت نفت در سال‌های 1997 تا 1999 با پدیده‌ ال‌نینو همزمان بود، پدیده‌ای که تقاضا را برای سوخت گرمایشی توسط گرم شدن سطح اقیانوس آرام و معتدل‌تر شدن زمستان و پاییز بیش از حد معتدل محدود کرد. بر اساس ارزیابی دفتر هواشناسی استرالیا در شرایط کنونی نیز ال‌نینویی مشابه با حوادث آن سال‌ها در حال وقوع است. ذخایر نفتی گرمایشی در آمریکا و اروپای شمالی بسیار بالاست و این موضوع روی تقاضای کلی نفت خام درحال اثرگذاری است.
نعیمی در مقابل زنگنه
همانند نزدیک به دو دهه پیش، علی النعیمی وزیر نفت عربستان و بیژن زنگنه وزیر نفت ایران در نشست وین رو در روی هم قرار گرفتند. هردوی این افراد سابقه طولانی کار در کنار هم برای حل مشکل عرضه مازاد نفتی را دارند، ولی تفاوت آشکار در مواضع این دو کشور در قبال سوریه،‌ یمن و عراق، به کسب و کار نفتی هم کشیده شده است.
تغییرات سیاسی در ونزوئلا

ونزوئلا در دسامبر 1998 شاهد تغییرات سیاسی ناگهانی بود؛ زمانی که هوگو چاوز برنده انتخابات ریاست جمهوری این کشور شد و عصر جدیدی از سوسیالیسم طلوع کرد. بعد از یک دهه افزایش تولید، چاوز در کاهش تولید به عربستان سعودی پیوست،‌ در حالی‌که سیاست‌های وی بسیاری از سرمایه گذاران نفتی خارجی این کشور را فراری داد. بعد از 16 سال «چاویسمو»، تولید نفت ملی ونزوئلا 10 درصد کاهش داشته و حزب مخالف دولت اکثریت آرا را در انتخابات مجلس به دست آورده است