صادرات مواد خام ارزش افزوده هر حوزه‌ای را از بین می‌برد اما ماده خام تعریف قانونی دارد و در معادن ماده خام یعنی ماده معدنی که از کوه جدا می‌شود و هیچ گونه تغییر شیمیایی، فیزیکی روی آن انجام نمی‌شود.

حسن حسینقلی رئیس اتحادیه صادرکنندگان سرب و روی در گفت‌وگو با بورس‌نیوز گفت: ایران توانسته از گذشته تا به امروز، گام‌های مهمی در بخش فرآوری بردارد به‌طوری که از دنیا عقب نمانده اما در یکسری از صنایع های‌تک مقداری ضعف وجود دارد چراکه این صنعت تکنولوژی بالایی داشته و خرید آن مشکل است.
وی ادامه داد: در حوزه معادن چیزی به نام ناامیدی وجود ندارد بنابراین امیدواریم با متخصصین داخلی و صنعتگران داخلی، تامین نیاز معادن را سریعتر پیگیری شود تا به نقطه اجرایی دست یابیم؛ از سوی دیگر باید عنوان کرد که در بخش مس، آتیک را داشته که آخرین تکنولوژی فرآوری و تولید مس دنیا است؛ در تولید سرب و روی 475 هزارتن ظرفیت روی کشور بوده که با آخرین تکنولوژی این حوزه مشغول به فعالیت است.
عضو اتاق بازرگانی ایران افزود: در آهن اسفنجی نیز ایران دومین تولیدکننده در دنیا بوده اما بالاخره الان شرایط تحریم و وجود دشمنی‌ها مقداری معادن ایران را محدود کرده ولی در عین محدودیت‌ها و نبودن نقدینگی، رشد این بخش در کشور بسیار مطلوب ارزیابی می‌شود.
حسینقلی درخصوص ارزش صادراتی محصولات معدنی نیز اشاره‌ای داشت و گفت:صادرات مواد خام ارزش افزوده هر حوزه‌ای را از بین می‌برد اما ماده خام تعریف قانونی دارد و در معادن ماده خام یعنی ماده معدنی که از کوه جدا می‌شود و هیچ گونه تغییر شیمیایی، فیزیکی روی آن انجام نمی‌شود؛ حالا اگر فردی میلیاردها تومان خرج کرده تا اکتشاف کند و سپس این ماده را جداسازی می‌کند دیگر اسم آن، ماده خام نیست؛ مشکل اینجاست که باید یک خط قضاوت درست شود ولذا اینکه شعار داده شود که ارزش افزوده کاسته شده و در بعضی از صنایع در بخش خام نباید صادرات انجام شود تا مقداری فرآوری صورت گیرد صحیح نیست.
وی اضافه کرد: در توضیح این موضوع باید اینگونه گفت که اصلا ممکن است یک تن ماده معدنی در زمان فروش تنها 100دلار قیمت داشته باشد اما اگر فولاد تولید شود نهایتا 15دلار هزینه داشته باشد بنابراین نمی‌‌توان گفت که چون صنایع پیشرفته‌تر است ارزش افزوده آن نیز بیشتر می‌شود چراکه در همه صنایع این موضوع صدق نمی‌کند.
این فعال صنعت معادن خاطرنشان کرد: بسیاری از مواد معدنی در هنگام استخراج از کوه، قابل استفاده است، مثلا وقتی سنگ آهن کم‌عیار که از کوه استخراج می‌شود احتیاجی به فرآوری نداشته و به صورت مستقیم در کارخانه سیمان استفاده می‌شود؛ در نتیجه کلمه مواد خام باید با مواد اولیه جدا شود؛ بنگاهی که مواد اولیه تولید می‌کند میلیارد‌ها تومان هزینه کرده تا ارزش افزوده ایجاد کند؛ آن ماده معدنی میلیون‌ها سال درکوه بوده و دوریال هم نمی‌ارزید ولی آقای معدن‌کار آمده آن را استخراج کرده و با قیمت صد دلار آن ماده معدنی را صادر می‌کند چراکه اینکار ارزش افزوده بسیار بالایی دارد.
سنگ‌آهن جزو کالاهای صادراتی بوده اما پس از صادرات، شخصی که این را می‌برد و با هزار زحمت آن را به آهن تبدیل می‌کند تنها 30 دلار سود می‌کند اما صادرات تنها سنگ‌آهن فقط 150 دلار برای کشور ارزآوری دارد بنابراین اگر در مجموع بتوان ارزش افزوده حلقه‌های یک صنعت را در داخل ایجاد کرد، توانایی ارزآوری بیشتری برای اقتصاد ایجاد می‌شود اما آن هم مستلزم این بوده که آب، راه، برق، گاز، قوانین حمایت کننده داشته باشید نه اینکه در شرایطی فعلی اقتصاد که نه راه و راه آهن وجود دارد و انتظار تولید و صادرات داشت؛ حساب کنید در سال 1425، صنایع کشور چه میزانی باید آهن تولید کنند و در مقابل به چند کیلومتر راه آهن نیاز وجود دارد و چه مقدار باید جاده فراهم شود.